Dlaczego nie żyjemy w nieustannym strachu przed śmiercią?25.10.2019

Naukowcy z Bar Ilan University w Izraelu i francuskiego Instytutu Badawczego Lyon Neuroscience Research Center uważają, że uświadomienie sobie własnej śmiertelności i niemożności zmiany tej sytuacji przeczy naszej biologii, której głównym celem jest utrzymanie nas przy życiu.

Yair Dor Ziderman, Antoine Lutz i Abraham Goldstein przygotowali rodzaj testu. Pełne wyniki badania zostaną opublikowane w piśmie „Neuroimage” w przyszłym miesiącu. Pomogą one wyjaśnić, dlaczego ludzie nie są przytłoczeni nieustannym koncentrowaniem się na tym, że kiedyś umrą i nie trwają w permanentnym kryzysie związanym z własną śmiertelnością. Naukowcy sugerują, że mózg został zaprogramowany w taki sposób, aby uniemożliwiać nam myślenie na ten temat.

– Mózg nie akceptuje faktu, że śmierć jest powiązana z naszym życiem – mówi jeden z autorów badania, Yair Dor-Ziderman w rozmowie z „The Guardian” – Mamy wbudowany pierwotny mechanizm, który dba o to, abyśmy nie wierzyli, że jest ona czymś realnym.

Aby odkryć, co to za mechanizm, naukowcy przygotowali badanie, do którego zaprosili chętnych. Ich zadaniem było wpatrywanie się w wyświetlane fotografie. W tym czasie mierzono impulsy w ich mózgach metodą magnetoencefalografii, czyli techniki obrazowania elektrycznej czynności mózgu przez rejestrację pola magnetycznego, które wytwarza.

Na ekranie szybko wyświetlano fotografie uczestników badania, często je zapętlając. Następnie, po wielu powtórzeniach, naukowcy zmieniali ich układ. Wszystko po to, aby w mózgach badanych wywołać impulsy odpowiedzialne za zdziwienie. 

Pod połową pokazywanych zdjęć były dołączone napisy związane ze śmiercią, takie jak np. „pogrzeb” czy „pochówek”. Nagranie z magnetoencefalografii dowodzi, że gdy uczestnik widział własne zdjęcie z budzącym śmiertelne skojarzenia podpisem, jego mózg wyłączał się. Jego system prognozowania, który łączył się wcześniej ze stanem zdziwienia, w tej sytuacji był zupełnie nieaktywny.

– Sugeruje to, że chronimy samych siebie przed egzystencjonalnymi wątpliwościami, a także świadomym rozważeniem tego, że umrzemy. Wszystko dzięki wyłączaniu systemu prognozowania mózgu na ten temat, a także przez kategoryzowanie tej informacji raczej w kontekście innych, a nie siebie – tłumaczy Goldstein.