Zygmunt Miłoszewski poleca swoje ulubione seriale przygodowe (i jedną serię filmów)19.06.2020

Kwestia ceny, nowa książka jednego z najpopularniejszych pisarzy w Polsce, właśnie trafiła do księgarń nakładem Wydawnictwa W.A.B. Zygmunt Miłoszewski sięgnął tym razem po gatunek thrillera przygodowego. A jakie są ulubione seriale przygodowe pisarza? Specjalnie dla Papaya.Rocks pisarz przedstawia 5 ulubionych tytułów.

24 (2001-2010)

Cały czas moja komórka dzwoni dzwonkiem telefonów z CTU w Los Angeles. Jestem ćpunem fikcji, bez przerwy coś czytam, oglądam albo gram, ale tylko ten serial sprawił, że czułem się jak na haju – jeżdżąc po całym mieście w środku nocy w poszukiwaniu całodobowej wypożyczalni DVD, żeby za wszelką cenę zdobyć dalsze odcinki. Do tej pory mam ciary, słysząc odliczanie z czołówki i ten wspaniały, przepiękny głos: „I'm federal agent Jack Bauer, and today is the longest day of my life”.

Battlestar Galactica (2004-2009)

Tak, wiem, że The Wire jest obiektywnie najlepszym serialem, jaki kiedykolwiek powstał, zgadzam się, ale u mnie zawsze na topie będzie BSG (w wersji z XXI wieku). Mam słabość do science fiction i każda fabuła z latającymi statkami kosmicznymi ma gwiazdkę więcej. Jedna z tych produkcji, przy których żałuję, że nie mogę zapomnieć jej fabuły – a potem znowu przeżyć ją jak za pierwszym razem.

Dark (od 2017)

Największe pozytywne zaskoczenie ostatnich lat. Mroczne, realistyczne, ponure i bezpruderyjnie europejskie, wspaniale skomplikowane w swojej zabawie na trzech planach czasowych. Znowu, jak za starych dobrych czasów „Lost”, siedziałem przed telewizorem z notesem, starając się wykminić, kto, z kim i dlaczego. Tak, też mi przykro, że schrzanili drugi sezon.

Star trek: Discovery (od 2017)

Jak wszyscy fani science fiction przeżywałem ze Star Trekiem przez lata wielkie zachwyty i głębokie rozczarowania, usiadłem do Discovery bez wielkich oczekiwań i może tym bardziej zostałem pozytywnie zaskoczony. Głównie tym, że scenarzyści przypomnieli sobie, że kiedy Enterprise wystartowało w latach 60., chodziło o przekraczanie granic nie tylko w kosmosie. Świetna przygoda, cudownie feministyczna, cudownie progresywna, biłem brawo na kanapie, kiedy gejowski pocałunek uratował nawet nie jeden, tylko wszystkie wszechświaty.

Mission: Impossible (od 1996)

Wiem, że to filmy, ale też w pewnym sensie serial – tak samo jak Bond czy te marvelowskie bzdety. Mam wielką słabość do tej serii, odjazdowej poza granice absurdu, cudownie samoświadomej swojej przesady, co najlepiej wyrażono w tym dialogu, kiedy Benji odzyskując przytomność pyta: „Było blisko?” a Ethan odpowiada „Jak zwykle”. Bond stał się zbyt serio, Marvel oszalał z chciwości, a MI ciągle mruga do nas okiem, mówiąc: „hej, wiemy, że to nie ma sensu, ale jakże wspaniale się wszyscy bawimy”.