Natasha Mwansa: Od reklamy do eksperymentu społecznego25.08.2020

Spytaliśmy finalistkę 7. edycji konkursu Papaya Young Directors o to, co ciekawego jest dla niej w dokumentalnej formie i jak wyglądało szukanie rozmówców do projektu.

Papaya Young Directors to jedyny konkurs w Europie dla młodych reżyserów umożliwiający bezpośrednie wejście do zawodu w branży filmowej. Do tej pory odbyło się sześć edycji konkursu, w ramach których zrealizowano 96 filmów dla 45 sponsorów. Więcej o konkursie można przeczytać TU

Premiera filmów i gala rozdania nagród 7. edycji Papaya Young Directors odbędzie się 5 września w Warszawie oraz będzie transmitowana w 9 miastach w Polsce. Więcej informacji na temat samego wydarzenia można znaleźć TU.

Kiedy zgłaszałaś swój scenariusz do konkursu Papaya Young Directors, zdecydowałaś się opowiedzieć historię w formie dokumentu. Czujesz się komfortowo w tym gatunku?

Mam mieszane uczucia względem filmów dokumentalnych – trochę je kocham, a trochę ich nienawidzę! Ale uwielbiam autentyczność, która idzie za tym gatunkiem. Mam także świadomość, jak bardzo osobiste może być dla wielu ludzi to doświadczenie i jak trudno jest zaufać filmowcom, powierzając im intymne szczegóły swojego życia.

Jak rozwijał się twój pomysł w ostatnich miesiącach? To reklama czy bardziej eksperyment socjologiczny?

Zaczęło się od podejścia reklamowego, ale stopniowo zaczęło zmieniać w eksperyment. Pary, z którymi rozmawialiśmy, były naprawdę zróżnicowane pod względem  tożsamości kulturowej i dynamiki w ich związkach, ale wszystkie one wyznawały podobne wartości, jeśli chodzi o seks w odniesieniu do wzajemnego szacunku i tego, co oznacza intymność. Naprawdę ciekawie było na to patrzeć. Sporo mówiło także o tym, jak my (jako społeczeństwo) nieustannie pracujemy nad tym, aby oczyścić się z niezdrowych ideologii i praktyk seksualnych.

Jak natknęłaś się na swoich rozmówców?

Spędziłam sporo czasu i energii, umieszczając ogłoszenia  na forach dyskusyjnych i grupach na Facebooku, a także w innych mediach społecznościowych. Moim głównym celem było dotarcie do tak zróżnicowanej grupy ludzi, jak to tylko możliwe, a więc skontaktowanie się z platformami internetowymi, które na przykład opowiadają się za społecznościami LGBTQIA lub POC (Person of Color – przyp. red.), pomogło mi znaleźć chętne pary.

Jakie historie chciałabyś najbardziej opowiadać?

Choć ten film zrealizowany jest w dokumentalnym stylu, tak naprawdę najbardziej interesuje mnie pisanie i reżyserowanie filmów fabularnych oraz skupianie się na postaciach i tematach, które nie są wystarczająco często przedstawiane na ekranie. Moje upodobania skłaniają się bardziej ku zacieraniu granic między dramatem a komedią. Uwielbiam też narracje pisane z perspektywy nie do końca pozytywnych, a nawet nielubianych bohaterów. Większość pomysłów, nad którymi teraz pracuję, pokrywa się z tymi tematami.